Goedemorgen.
Want wanneer je dit ook leest, goedemorgen past bij hoe ik me wil voelen als moeder. Vol energie om de wereld aan te kunnen, relaxed omdat de dag nog openligt en benieuwd naar wat er komt.
En vaak is dat ook zo. Over het algemeen geniet ik echt van het samenzijn met onze dochter. Van haar tweejarige logica, van haar enthousiasme om dingen die ik zelf allang niet meer zie. Er zit veel vrolijkheid in onze dagen. Alleen heb ik soms gewoon geen zin.
Geen zin om op te ruimen, geen zin om schoon te maken, geen zin om met de hond naar buiten te gaan, geen zin om te sporten. Gewoon geen zin. Soms voel ik me net onze dochter als ze midden in de kamer besluit dat iets vandaag absoluut niet gaat gebeuren. Nee. Nee. Nee.
Maar dat kan simpelweg niet als je moeder bent.
Dus doe ik wat moet. Niet groots en meeslepend, maar gewoon voldoende. Ik zet de was aan, trek mijn jas aan voor een rondje met de hond, schuif wat speelgoed aan de kant. Vergeet vervolgens de was op te hangen, om hem de volgende dag nog eens aan te zetten. Kom thuis en de afwas staat nog op het aanrecht. Dan mis ik het sporten een keer. Dan is het huis niet opgeruimd. Niet elke dag hoeft groots te zijn. Soms is voldoende gewoon goed.
De wereld vergaat niet. Ons huis staat nog. Onze dochter lacht. En de hond, zolang hij ’s avonds op de bank mag liggen, is hij ook tevreden.
Het komt wel goed. En als niet, dan toch.