Er was een tijd dat mijn leven draaide om werk. Overwerken was eerder regel dan uitzondering, en dat vond ik eigenlijk niet zo erg. Lange dagen op kantoor, me niet te druk maken over de voorbereiding van meetings omdat daar simpelweg geen tijd voor was, en een beetje druk nodig hebben om goed te presteren.
Totdat onze dochter werd geboren.
Om eerlijk te zijn zat het er al een tijdje aan te komen. Maar de echte doorbraak kwam toen ik terugkwam van mijn verlof. Toen ik weer naar mijn agenda keek en begon na te denken over wat er eigenlijk van mij verwacht werd. En misschien nog belangrijker: wat ik zelf wilde geven.
Ik wist één ding vrij zeker. Ik wilde niet over een paar maanden alweer meerdere dagen per week moeten overwerken. Ik wilde mijn team ook niet in de steek laten omdat ik steeds op tijd naar huis moest. Wat ik wilde, was mijn werk goed kunnen doen.
Én op tijd naar huis.
Niet elke avond opnieuw de laptop openklappen.De energie die er was, ook nog ergens anders kunnen gebruiken. Thuis.
Dus begon ik vacatures te zoeken. En wat opportunistisch begon ik naar bedrijven te kijken op fietsafstand van ons huis. En warempel. Daar stond een vacature waar mijn cv goed in paste, en ze hebben me ook aangenomen.
Sindsdien heb ik misschien wel de beste arbeidsvoorwaarde die er is:
Op de fiets naar werk.