Ik ben een ‘komt wel goed’ moeder. Dat betekent niet dat alles hier altijd soepel loopt. Het betekent vooral dat ik zelden in paniek raak. Dat ik meestal denk: het komt wel goed.
Ik ben begin dertig, moeder van een dochter van twee en samen met mijn vriend woon ik in de Randstad met een Vizsla die op sommige dagen net iets meer energie heeft dan ik.
Mijn vriend en ik werken allebei vier dagen per week in de IT. Onze dochter gaat drie dagen naar de kinderopvang. Op die dagen werken we om en om thuis, deels om te werken, deels om de hond uit te laten — want onze Vizsla bleek toch net iets te enthousiast voor een hondenuitlaatservice.
Ik schrijf hier zonder mijn echte naam. Niet om mysterieus te doen, maar omdat ik graag vrijuit schrijf. Wat je hier leest is echt. Alleen mijn naam en die van mijn gezin blijven buiten beeld.
Ik geloof niet in perfect moederschap. Ook niet in dramatisch moederschap. De meeste dagen zijn gewoon dagen. Met koffie, werk, peuterlogica, een hond die uitgelaten moet worden en soms gewoon geen zin.
Dit is geen blog met schema’s en stappenplannen. Het is een plek voor gedachten die blijven hangen terwijl de vaatwasser draait.
Het komt wel goed. En als niet, dan toch.
Hoe dat er in mijn dagen uitziet, lees je in mijn blog ‘Simpelweg Geen Zin … ’